Historia mówiona to projekt Muzeum PRL-u pozwalający na odkrywanie i prezentowanie historii w sposób niezwykle ciekawy w treści i formie.

  • Bloody foreigners
  • Fragmenty wywiadu
Londyńczycy. Oczekiwanie na wolną Polskę. Losy polskiej emigracji w Londynie w latach 1945-89 Eugenia Maresch
Eugenia Maresch (1935-10-06).

(z domu Pollik, ur. 6 października 1935 roku w Postawach) – jest córką Franciszka i Antoniny Pollików, pochodzi z rodziny wojskowej. Po wybuchu wojny ojca aresztowano i zamknięto w więzieniu na terenie Rosji. Pozostałych członków rodziny 10 lutego 1940 roku wywieziono do Kraju Ałtajskiego, w okolice Nowosybirska. W wyniku zawarcia układu Sikorski – Majski udało im się, przy pomocy ojca w 1942 roku, uciec z obozu i wraz z wojskiem gen. Władysława Andersa wydostać się ze Związku Radzieckiego. Przez irańskie Pahlevi i Teheran trafili do obozu dla polskich uchodźców w Indiach, a w 1947 roku – do brytyjskiego obozu przejściowego dla polskich żołnierzy i ich rodzin w Calverley. W latach 1948-1951 Eugenia Maresch uczęszczała do polskiego Gimnazjum i Liceum im. Marii Curie-Skłodowskiej w Grendon Hall, a następnie do angielskiego gimnazjum Salts High School w Yorkshire. Studiowała fizykę i matematykę na politechnice w Leeds. W 1962 roku wyszła za mąż za Jerzego Marescha i wraz z nim zamieszkała w Londynie, gdzie podjęła pracę w Royal Cancer Research Institute oraz w szpitalu St George.

W latach 1989-2000 pełniła funkcję przewodniczącej Komisji Bibliotecznej Polskiego Ośrodka Społeczno-Kulturowego w Londynie. Na początku lat 90. nawiązała współpracę z Biblioteką Narodową oraz Zakładem im. Ossolińskich we Wrocławiu oraz zapoczątkowała praktyki polskich studentów w brytyjskich bibliotekach (Londyn, Oxford, Cambridge). Była jednym z organizatorów spotkań Stałej Konferencji Muzeów, Bibliotek i Archiwów Polskich na Zachodzie. Od 1996 roku jest członkiem Komitetu „Roku Pamięci Narodowej”, gdzie zajmuje się rejestracją polskich grobów na cmentarzach w Wielkiej Brytanii. Od 1996 roku jest także związana z Polską Fundacją Kulturalną. W 1999 roku została desygnowana na członka i sekretarza Rady Dziedzictwa Archiwalnego, a 6 lat później – na członka Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa w Warszawie. Od 2000 roku jest członkiem Polsko-Brytyjskiej Komisji Historycznej, zajmującej się dokumentacją i badaniem roli polskiego wywiadu w drugiej wojnie światowej. Jest także sekretarzem Towarzystwa Popierania Nauki Polskiej w Londynie, członkiem Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego oraz Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. Została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta IV klasy.

Urząd ds Kombatantów i Osób Represjonowanych